Flow my tears is een muziektheaterproductie van de Veenfabriek in regie van Paul Koek met Jeroen Willems en Marleen Scholten (Wunderbaum). De prachtige muziek van de 16e eeuwse componist John Dowland vormt het uitgangspunt in Flow My Tears.
De Veenfabriek neemt elk seizoen een thema als uitgangspunt voor haar voorstellingen. Dit seizoen staat de vraag centraal in hoeverre het nog nodig is te geloven in de samenleving. Twee mensen op toneel; een man en een vrouw die van elkaar houden; die om elkaar geven. Maar zijn ze in staat tot elkaar te komen? Zijn ze in staat elkaar werkelijk te zien?
Een man en een
vrouw met een verleden trekken rond met een band. Samen brengen ze muziek van
John Dowland. Uitgedost als Ojibwe Indianen. Tijdens een optreden ergens halverwege
de tour laat een onderhuidse spanning tussen enkele groepsleden zich niet
langer verbergen. Kwekwekibiness ergert zich in toenemende mate aan het
individualisme van de klavecimbelspelende Engel Frans. De boog kan altijd
gespannen staan. Vernietiging dreigt.
Maar zij is er
ook nog. De vrouw van Kwekwekibiness. De amazone die in hun verleden de strijd
tegen zijn alcoholisme aanvoerde. In haar dromen ontmoet ze de
ander-dan-menselijken, en ze heeft hen iets beloofd. Ze wil blijven blijven.
Alles is gemaakt van tranen, maar haar liefde is een rots.
De muziekvoorstelling
‘Flow my tears’ van het Leidse muziektheatergezelschap Veenfabriek is veel
eerder een theatraal concert dan een voorstelling in de traditionele zin van
het woord. Toch schept het gegeven van het amateur-musicerende indianenechtpaar
een mooi, geestig en ook ontroerend theatraal kader voor de
renaissance-liederen die de groep ten gehore brengt. (Trouw, Robbert van
Heuven)
De zangrol van Willems
en de muziek, uitgevoerd door leden van Ask|Schönberg, is prachtig; blokfluit,
cello, piano en klavecimbel zorgen voor een statig basso continuo bij de
bariton van Willems en de lichtere, wat ijle toneelstem van Marleen Scholten.
(NRC Handelsblad, Kester Freriks ***)
'Aangrijpend in
melancholieke verstilling klinkt de titelsong Flow my tears.’ (NRC
Handelsblad, Kester Freriks ***)
‘Mooi gezongen en
absurde humor...’ (Parool, Simon van den Berg ***)
Flow my tears speelt
met enorme contrasten en laveert tussen de eenvoudige sereniteit van de muziek,
de beladenheid van de teksten, de theatraliteit van de personages en het stille
commentaar. (Theaterkrant.nl, Moos van den Broek ****)