5 september 2007
Een nieuwe herfst en een nieuw seizoen.
Ik hoop dat dit najaar is als de zoen
die ik kreeg de voorbije zomernacht
in een oud stadje, langs de watergracht.
In het theater valt de lente altijd in de herfst.
Geef toe wanneer het voorjaar openbarst,
de zon zich na al die grauwe maanden
eindelijk weer laat zien,
dan wil een mens naar buiten,
de hort op, de zindering opsnuiven.
Nee, de lente is geen goed seizoen voor het theater.
Alhoewel, theatermakers hebben daar iets op gevonden.
Ik herinner me hoe ikzelf met groot plezier een voorstelling maakte op een voetbalveld.
Eén acteur, alleen in zijn eentje op het veld
van KV Mechelen (B) met vierhonderd man op de tribune.
De voorstelling beleefde haar première vóór de zon zich meldde,
doorstond transpirerend de hittegolf (dat waren nog eens zomers toen)
om bij de eerste mistflarden de bal dwars door de netten te trappen.
Toen ging binnen het licht weer aan.
Het nieuwe seizoen staat te trappelen.
Een hete herfst beloofd het te worden.
Dagblad de Limburger gaf alvast een voorzet:
Maastricht moet kiezen tussen cultuur of kermis!
Moet dat verstaan worden als kiezen tussen Bauer of Bach?
Het theater, die grote trukendoos, die hoofden op hol brengt
en harten sneller doet kloppen, mag zich schrap zetten.
De herfst gaat leuk worden. Ik weet het zeker:
Dit nieuwe seizoen
zal zijn als de zoen
die ik kreeg een voorbije zomernacht
in een oud stadje, langs de watergracht.
Guido Wevers