3 oktober 2007
Vijftien minuten, langer duurde de voorstelling van Kylian niet.
Vijftien minuten en hij, één van de belangrijkste choreografen van het Nederlands Dans Theater, neemt mij mee naar een wereld die ik voorheen niet kende.
Mét van het beste dat de Nederlandse dans te bieden heeft.
Vijftien minuten bij Wim Vandekeybus, één van de belangrijkste Vlaamse choreografen.
Vijftien minuten waarin ik meegetrokken word in een geheel ander geheim.
Geen verfijnde esthetica, wel rauwe emotionaliteit, gepassioneerde noodzaak.
Mét van het beste dat de Belgische dans te bieden heeft.
Twee danswerelden, vlak naast, bij, langs en over elkaar.
Maar zij konden niet bij elkander komen.
En Maastricht? Maastricht als go-between tussen two lovers.
Zie je het plaatje voor je?
Het uithangbord: De Nederlandse Dansdagen.
Dit weekend voor de 10e keer.
Maar de Dansdagen willen weg uit Maastricht.
De Dansdagen willen naar Amsterdam.
Mijn vóór, vóórganger Piet van Hest zette samen met de toenmalige NOB de Dansdagen op de kaart.
Tien jaar lang investeerde de stad Maastricht, de Provincie Limburg, het Theater aan het Vrijthof en anderen in deze Nederlandse geliefde.
Haar kussen smaakten zoet.
Tien bijzondere festivals met echo’s tot diep in de Limburgse amateurdanswereld.
Maar de Dansdagen willen weg uit Maastricht.
Zaterdagochtend.
De Nederlandse danswereld verzameld in Maastricht, wordt wakker.
Het hoofd nog vol van gisteren.
De vrijdagavond boorde een diep gat in de nacht.
Dat laatste glas was er teveel aan.
Maar nu, zaterdagochtend, wakker worden in Maastricht.
Geen zoon die naar de voetbal moet worden gebracht; geen boodschappenlijstjes die wachten.
Een onverwachte zee van tijd.
Dus veel voorstellingen zien, debatten aangaan, zuurstof opdoen.
Verfrissend zo’n weekend op retraite.
Maar de Dansdagen willen weg uit Maastricht, willen opgaan in de zoveelste rimpeling in de Randstad.
De Dansdagen willen inzetten op de internationalisering.
Terecht. Het aanschuren tegen de Europese en internationale dans zet het eigen kunnen op scherp.
En bovendien, Brussel en Zaventem liggen op minder dan een uur. Met Luik, Aken en Keulen lopen we hier hand in hand, dus wat let ons.
Maar de Dansdagen willen weg uit Maastricht.
Daarom dames en heren, haast u, nu het nog kan, vóór het te laat is, dit weekend in Maastricht, de Nederlandse Dansdagen.
Ach welnee … hoezo de laatste?
Maastricht is getraind in het go-between zijn.
De Nederlandse Dansdagen horen gewoon in Maastricht.
Guido Wevers