In SLOOPKOGEL probeert Stefan de Kogel zichzelf te begrijpen. Zoals dat gaat bij mannen met een innerlijk kompas dat structureel op paniek staat, sloopt hij onderweg alles wat hij tegenkomt. Zijn relaties, zijn ego, zijn interieur en bij vlagen ook zijn morele overtuigingen. Zelfreflectie blijkt bij Stefan geen rustig dagboekmoment met kruidenthee, maar een botsproef zonder gordel. Met nietsontziende eerlijkheid en een timing die je pas waardeert als het al te laat is, neemt Stefan je mee langs pijnlijke jeugdherinneringen, mislukte gesprekken met therapeuten en levenslessen die hij steevast leert op het moment dat ze geen nut meer hebben.