Choreograaf Anne Teresa De Keersmaeker brak in 1983 internationaal door met Rosas danst Rosas – een voorstelling die een ijkpunt is geworden in de geschiedenis van de postmoderne dans. Abstracte bewegingen vormen de basis van een gelaagde choreografische structuur waarin herhaling de hoofdrol speelt.

Rosas danst Rosas werd gezien als een feministisch statement: vier danseressen dansen zichzelf, opnieuw en opnieuw. De uitputting en volharding die hiermee gepaard gaan, zorgen voor een emotionele geladenheid die in scherp contrast staat met de rigoureuze structuur van de choreografie. De ‘maximalistische’, repetitieve muziek van Thierry De Mey en Peter Vermeersch ontstond gelijktijdig met de choreografie. De voorstelling is sinds 1983 bijna vijfhonderd keer opgevoerd. Voor deze herneming zal een volledig nieuwe cast Rosas danst Rosas dansen.