Stephen Shropshire

Pergolesi’s Stabat Mater verbeeldt op levendige wijze de smart van de Maagd Maria tijdens de kruisiging van Jezus, gebruikmakend van de tekst uit een dertiende-eeuws gedicht van een monnik.

Shropshires choreografie vertaalt dit gedicht naar drie afzonderlijke bewegingspartituren, die elk de tekst opnieuw vormgeven om verschillende facetten van de iconografie van de Moeder te belichamen. Wanneer deze partituren gelijktijdig worden uitgevoerd, ontstaat een complex samenspel van harmonische variatie dat zowel de individuele als de universele aspecten van menselijk verdriet en genade weet te vangen.